"odchodzenie"

drżąca ręka człowieka, który odchodzi
zagarnia resztkę czasu
z uśmiechem żegnany
przechodzi w pozawymiar

z oddali uśmiecha się nadal
chociaż bardziej szczery
i milknie
chociaż nigdy, nic nie powiedział

w niebiańskich objęciach
ukołysany zaczyna rżeć
dusi się śmiechem pokoleń
aż po płacz minionych chwil

w bełkotliwych wspomnieniach
traci oddech
i możność
i przestaje być po raz ostatni

„Ecce homo”

Tratwa na widnokręgu

zwodzi i nieco mami

chociaż pośrodku świata

na tratwie jesteśmy sami

Człowiek bydlęciem stadnym

lubi się gubić w tłumie

więc na samotnej tratwie

bydle żyć to nie umie

Chciałby ów człowiek razem

i jednocześnie osobno

by dzielić czasami siebie

by mieć ku temu sposobność.

Lecz kiedy co do czego

i dzielić się sobą wypada

to maska społecznika

zaraz mu z ryja odpada

I bydlę wyłazi znowu

na światło dnia słonecznego

i człowiek ma znowu szansę

zobaczyć siebie samego

I nie wie, czy ma się podobać

sobie, czy może innym

bo czemuż bydlę winić

że nie chce być niczym innym…

bąbelki foliowe

Z bąbelków folii wyciskam dech

Czy może przypadkiem ostatni to jest?

Czy każdy nacisk ból powoduje?

Czy bąbel foliowy cokolwiek czuje?

Pyk, pyk palec ciśnie,

co ma tonąć nie zawiśnie...

czy sens ma to, czy też nie

poległ bąbel, a ja nie!

Nie wiem, czy zrodził mądry się człek

co przez doświadczenie, a może przez wiek

powiedzieć by umiał, a może chciał

czy bożek foliowy zamysł w tym miał?

Czy sens jakiś w bąbelków wciskaniu,

a raczej w naciskom się poddawaniu?

Czy może kaprys to tylko taki

bez celu żadnego - ot tak, dla draki?

Trudno pogodzić się z sensu brakiem

nawet gdyś bąblem byle jakim.

Nie można zgodzić się co do tego

by utkwić w wyznaniu wszystko jednego.

A może jednak sens bezsensownym,

a każdy szukacz gołosłownym.

I sensu nie ma w świecie dostępnym,

bo świat ów zwyczajnie niepojętym.

Bąbelków wtedy ofiara zbiorowa

to jak sypialnia madejowa.

Każdego, co się nie mieści w normie

Z dołu lub z góry ostrze pierdolnie.

kot

Popatrzył na mnie kot

Przeciągnął się zuchwale

Moje ukryte chęci nie ciekawią go wcale

Siedzi na parapecie

Drwiąco się we mnie wgapia

Nie myśl nawet fajerze

Że mógłbyś mnie podrapać

Liże się całym sobą

Mlaska i trochę mruczy

A ja mam cichą nadzieję,

Że czegoś mnie nauczy

Że można wszystko olać

Spać w cieple

I bez wysiłku

Prowadzić cudowne życie

W czasie od i do posiłku

Że biegać wcale nie trzeba

Że można nie być miłym

Że do szczęśliwego życia

Wcale nie trzeba siły

Że dobrze wystarczy wyglądać

Czasem się połasić

A będą z ręki ci jadły

Te głupie człowiecze ku..y

„pytania kamienia”

1.

Radość kamienia jest smutna

bo trudno mu się podzielić

radość kamienia to kpina

bo kto się niby ośmieli?

2.

Kto się ośmieli zapytać

po co tak trwasz kamieniu?

z jakiego kamieniu powodu

niczego w sobie nie zmieniasz?

3.

Czy kamień odpowie uśmiechem

czy tylko ust skinieniem?

czy gestem coś odpowie

czy nadal będzie kamieniem?

4.

Czy mądrym kamienne trwanie

czy żartem nieudanym?

czy Bóg się dobrze bawi

patrząc na szary kamień?

5.

Czy sensu należy szukać

w trwaniu bez ruchu kamienia?

Czy może jednak

sens to coś, co się zmienia?

6.

Zapytaj przechodniu sam siebie

czy znasz sensu tchnienie

i lepiej odpowiedz dobrze

bo będziesz tylko kamieniem…

„Żart”

Dla żartu piszę słowa

że niby mądrość mam

a między nimi schowan

głupiutki, pusty dzban

Z pustego w próżne

na odwrót też

bo co to może znaczyć,

że coś naprawdę wiesz…

Tu i Salomon poległ

z pustego lejąc nic

z powagą miano głosić

a wyszedł prosty witz

Sophia wytęskniona

jak palec phileo sam

po jaką mi cholerę

ten głupi, pusty dzban

A może sensu nie ma

istnienia celu brak

napełniać i wylewać

ot dla kawału tak

Tam, gdzie mieszkał człowiek

            Na krawędzi mieszkają dzieci absurdu. Małe uśmiechnięte ludziki, które widzą wszystko po swojemu. Przykro się na nie patrzy, bo konwulsyjne drganie ich małych ciałek nie wróży niczego dobrego.

            Małe ludziki z krawędzi często się śmieją. Biegają na swoich pulchnych nóżkach, a na malutkich kolorowych deskach surfują po trzeciej i kolejnych falach. Różne przygody małych ludków spędzają sen z powiek ważnych ludzi, którzy tak niewiele się różnią.

            Wielcy, ważni ludzie też często się śmieją, ale w ich świecie, nawet bardziej, niż na krawędzi śmiech nie jest niczym zabawnym. Charakterystyczne dla obu światów jest to, że nic nie jest takim, jakim było, a może raczej nie jest takim, za jakie zwykło się to uważać. Dziwne światy równoległe pozwalają na wiele, ale kluczem do ich zrozumienia jest to, na co klucz ów pozwala. Twory z krawędzi, narzędzia ważnych ludzi wymknęły się spod kontroli. Zapanowały omamy. Wizje zapomnianych idei, które już nie oświetlają jaskini – cienie umarły.

            Może kluczem do tzw. sukcesu jest absurd, bo przecież chaos był na początku, a dopiero z niego zrodził się znany na krawędzi i wśród ważnych ludzi ład?

            Mało mamy bezosobowych form, co dziwne jest. Dziwne , bo bierność nas wyznacza. Znieczulica i jej podobne formy współistnienia, brak woli mocy i chęci. Zostały tylko przymusy, których nikt już nie stara się zrozumieć. Intelektualna Ikea powoduje, że tkwimy w pozorach hasła „zrób to sam”, ale przecież ktoś przed nami wiedział co z tego wyjdzie... Mamy i słowa. Dzieci absurdu lubią słowa, które na złość chyba ciałem przestawać się stały. Ważni ludzie, by nadal być ważnymi, ponazywali je nawet. To dopiero zabawna lektura. Zmaganie umysłu z materią, a przecież łyżka nie istnieje... Pewnie dlatego dzieci absurdu dużo mówią, bo słyszały coś jakby „mówię, więc jestem”, a cogito w grobie sum.

            Nic już nie jest takie, jakim było. Ważni ludzie sankcjonuj i legalizują świat na krawędzi, żeby dzieci absurdu mogły chcieć dokładnie tego, co muszą.

            Dzieci absurdu dużo się śmieją, szczególnie, że dwukropek z nawiasem nie wymaga zbytniego wysiłku, a poza tym... zawsze jest restart. No i anonimowości czar zapomnianym być nie może. Chociaż tu słowa zupełnie już nie są potrzebne, bo i tak nie wiadomo, kto je wypowiedział.

            Kiedyś dzieci absurdu zajmą miejsce ważnych ludzi i nastąpi to, na co zazwyczaj się czeka – zmiana, ten ożywczy podmuch, co nowe przynosi...

            Dawno temu uczono, że słowa mają określone znaczenie, że istnieje coś takiego jak wartość i tym podobne, obecnie bezużyteczne reminiscencje. Nie mam wiele lat, ale trochę pamiętam i jakoś mi się nieustannie wydaje, że „coś” jest nie tak. Kiedyś mówiono mi o świecie bez krawędzi, gdzie mieszkał człowiek. Człowiek ów żył, bo chciał. Nie miał wpływu na urodzenie i śmierć, ale wiedział o tym i uczciwie się do tego przyznawał. Nie musiał mówić – rozumiał i nie bał się. Nie myślał, co będzie po, ani, co było przed – żył. Dzieci absurdu rozmawiają czasem o nim, bo w zarządzie hodowli uznano, że trzeba.

            Wolność jest prostym narzędziem – wystarczy czegoś zabronić, albo kazać coś przeciwnego, a dziecko absurdu dotknie ten gorący czajnik.

„Oczekiwanie”

1.

Dany nam czas nie dany

bezmiarem płynie w dal

Oczekiwany finał

przez wieczność będzie trwał.

2.

A jeśli nie ma kresu

czekaniem na nic jest

czy przydać nam się może

niebieski anioł, czarny bies?

3.

A jeśli trwaniem tylko

beztroską pustych mórz

króciutkie pstryk palcami

co było nie jest już

4.

Odpusty wyprzedane

promocji prysnął czar

co nieodpokutowane

to szczery życia czar

5.

Gdzie kres oczekiwania

tam pointa czeka Cię

Nadzieja ukochana,

że coś tam jednak jest.

„Zbawienie Marioli”

1.

Mariola wyszła z cienia

pazury wbiła w noc

ze strachu na jej widok

zzieleniał czarny kot

2.

Przez noc podąża dziko

zębiska w blasku lśnią

cokolwiek jej podskoczy

to zanotuje zgon

3.

Mariola idzie dziarsko

osnuta krwawą mgłą

zlękniony, żółty księżyc

i pies wciśnięty w kąt

4.

Marsz nałożnicy upiorów

przez nocy koszmar rejs

sen czarny bogobojnych

którzy spotkają się z nią

5.

Dokąd zmierza Mariola

czeluści kochanka piekielnych?

Gdzie idzie owa Mariola

w poranek mglisty niedzielny?

6.

Tu podpowiedzią głos dzwonu

zapach porannej roraty

wizja boskiego zbawienia

dla każdej brudnej szmaty.

„Czarna Pani”

1.

Czarna Pani filuternym półgębkiem omamiła

spod plis spoziera koronka pończoch

niedbale przerzucona przez poręcz

niepełnosprawna kusicielka

2.

Jej głębia obietnicy otworem

przez który jak po drugiej stronie lustra

zbereźny chichot

nie odbija się echem.

3.

Ospale wyuzdana rozchyla

cieniutką tajemnicę stworzenia

anielski chór

zaciera pierzaste ręce

4.

Oczekujemy na widowisko,

które nie będzie nam dane

dopóki z pokorą

nie ugniemy kolan

5.

Czarna Pani gwarantem jest spełnienia,

o którym nauczają i piszą poeci

już biegnę, o Pani!

przy wtórze grubego łańcucha.

"co kocie"

biegnę

za zakrętem czai się uśmiech

który uciekł z krainy czarów

brutalnie szczery sierściuch

łzawi ze śmiechu

dokąd? - pyta

a ja nie umiem odpowiedzieć

wszystko wydawało się proste

póki nie padło pytanie

mruczy i patrzy

a ja nie wiem

przepełnia mnie pustka

która śmieje się razem z nim

boli? - pyta

to wiem - wiję się bezgłośnie

a pazurzasta łapa bliżej twarzy

boisz się?

w sumie nie, bo nic co ludzkie...

a kocie...?

a pier...l się!