"powinności"

namiastki prawdziwego świata
nie powinny
my, w zasadzie
też nie
nie powinno być nieco
powinność?
powinności też być nie powinno
...
chcieć

"przyjdzie czas"

jest
znalazłem
mam i nie wypuszczę
stało się
i działo się będzie
i wszystko co dotąd
okazało się tym,
czy być powinno
nie rozumiesz?
spokojnie
przyjdzie czas

"się nie da?"

raz na jakiś czas
dzieje się, że ho
niby nic, a jakoś tak ludzko
szukasz wtedy miejsca,
żeby w  spokoju
przejść nad tym do porządku
ale nie ma takiej siły,
która zrodzony już chaos wepchnie skąd wylazł

"i na co to?"

blisko, daleko,
tamtędy
drogi prowadzi kres
nie będziesz wiedział człowieku
gdzie żeż miejsce to jest
a to jest tam właśnie gdzie idziesz
gdzie zdążasz noga za nogą
chyba, że jest tak człowieku
że złą podążasz drogą

i banał słowem wyryty
i słowa w schemat zamknięte
rymy te byle jakie
to cel podróży zaklęty

"pojmę"

na wezbranym świecie
szklana kula
że niby naukowo można podejść
a w zasadzie to tylko taki żart
jak i cała reszta

sprawami ważnymi się nie zajmują
bo po co czas tracić
a ja nową perspektywę mam
i dopiero pojmę
po co

"na kredyt"

trwałość versus zmiana
ot taka ciekawostka
wybory, decyzje, zastanawiania
myśli, myślami, myślutki
człowieczy żywot
nie za długi
tylko na kredyt
zaufania
we własne możliwości

"nic co ludzkie"

skąd brać prawdę
kiedy słowa już nic nie znaczą
nie znaczą
bo braknie tych, którzy chcieli rozumieć

jak poznać dobro
kiedy uczynki przeliczone na zyski
stały się gadżetami dodawanymi do gazet

gdzie mieszka piękno
skoro to tylko medycyna
...
podobno estetyczna

gdzie podział się świat
i człowiek
skoro toto to
...
sam nie wiem

ale skoro jest mi to obce

to chyba nie ludzkie?

"z artystami"

no że po prostu
ot tak i już
że nie ma to być nie może
że może nad morzem,
bo fajna gra słów
oj może zrób coś
niebożę

dźwięcznie - bezmyślnie
stuk puk palcami
tak to jest właśnie
z artystami

"z zatwardzenia"

w pseudo-intelektualnej formalinie
umoczyłem mózg
nadzieja, że się zachowa
została szybko odepchnięta przez brutalne "po co"
ból tylko i pojękiwania,
że tyle się komórek marnuje
na rozwiązywanie wydumań

wydumania to aktywność
podobno umysłowa
chociaż mi się wydaje,
że tyle z niej pożytku,
co z zatwardzenia

"nauczanie"

myślami wypełnion
bym dzielić się chciał
szukałem okazji
i w zasadziem ją miał
że alma i mater
i słowa i siła
i intelektu ścieżka zawiła
i głowa
co w mur
bije bez końca
za murem następny
i tak bez końca...

"karmicielka"

na posiedzisku zasiedli oni
czas nagli i pędzi
i goni
i to i tamtemu i między innymi
siła słowami ocieka
czas nie czeka
czas nie zwleka
bo to do wtedy
a tamto to już
tadam tadam
orkiestra gra już
i bębny, cymbały
i było ich wielu
ale, jak wiemy, nie przy Jankielu
nie przy i ą, ę
że nie, że bez celu
bo jakże to jakże
a właśnie, że tak
taki to czasu subtelny jest znak
takich to czasów omeny, majaki
jak gdyby to była piłeczka nie stal
nie ciężka machina
zziajana, zdyszana
lecz Matka Karmiąca
nasza kochana...

... tadam tadam...

"pustaki"

rozgrymaszony chcący
uśmiechnął się niechcący
popatrzył wzrokiem pustym
na te główki kapusty
co wkoło
kiwają się wesoło
jakże miłym głąba żywot
bez przykrości oraz zgryzot
w pustej głowie
spędza żywot
bez namysłu i refleksji
z głębi serca
wszystko pieprzy

"musi wystarczyć"

gdy łzy
i inne wydzieliny
pokażą słabość
i nie ma sił by trwać
i nic nie znaczy więcej niż
wydaje
na drogi skraju staje człek
i modli się
bo mu się wciąż wydaje
i płyną chwile
i trwanie trwa
i czas upływa
w międzypalcu
i nie wie człek
w co, kurwa, gra
i musi to wystarczyć

"cyrk"

drżenie na arenie
że o clownach nie wspomnę
lew się z paszczą zasadził
i
kaszle
pawiany, pudle i inne takie
co to niby są dla zabawy
wypinają na mnie to i owo
i wcale mi nie do śmiechu
kiedy z tylnej kieszeni wystają gumowe rękawiczki...

"szare komórki"

komórki szare z definicji
nie mają już siły się dotykać
na stykach nic nie iskrzy
i tylko próżnią wieje

zmęczenie materiału
w obliczu he he wymagań
odnosi efekt
w sumie nie wiem do czego wprost czy odwrotnie
proporcjonalny...

na świat wychodzą
i tu nie wypada w słowa ubrać
więc dodatkowo
swoją obnażoną nagością
walą po oczach

bo czym by niby
innym...

"coś-jakoś"

drapie mnie od środka
coś-jakoś
myślałem, że to dusza
ale oddycha mi się całkiem całkiem
potem na myśl przyszło, że to myśl właśnie
ale gdzie tam
następnie przewinęło się sumienie...
ale skąd by u mnie ono...

i tak sobie siedzę
i nie wiem co to

i nie wiem jak się podrapać...

"?"

ślad na świadomości,
że jednak po coś
desperackie krzyki jaźni,
że jest coś więcej
zagubienie
i żal za czymś co nieopisane
a jednak dotykalne

poszukiwania
pogoń i dreszcz
i wielki znak zapytania

"sponsorowane przez KRK"

kruki zasiadły nad krakaniem
że niby powinny bo jak by nie
to by to zostało odnotowane
że w dniu owym
o godzinie takowej
kruki nie robiły tego
co z definicji jest krukowe
w związku z czym
Krajowa Rada Kruków
zechciała łaskawie
dobrać się im do ...
wyciągania wszelakich i innych takich
w efekcie którego to postępowania
kruki musiały robić to co powinny
i zabrakło czasu na krakania

"źle porachowany"

rozwarłem oczodół i spozieram
i się po świecie poniewieram
w słowach siły szukałem
gówno znalazłem i w łeb dostałem

i żyję sobie pod guzem schowany
niepasujący do świata
źle porachowany
ktoś w obliczeniach błąd popełnił
i się mój koszmar senny spełnił
w niewiedzy i niedosycie
upływa sobie moje życie
chociaż, o zgrozo

poznałem zbyt dużo treści
która pozwala zgadywać
że to się życiem
nie powinno nazywać

"fun?"

mocne niemoce
się biegam i pocę
do przodu do tyłu

z boku na boki
już mnie bolą tę ciągłe rozkroki
oj dylematy
sraty taty
że niby wartości i moralności
a elastyczne mamy kości
i część najważniejsza kręgosłupa
wypięta na świat
brudna dupa
co chciała nie chciała
musi
przyjmować różności
aż się krztusi

się w końcu biedna całkiem zadławi
i przyjdzie koniec
i nas z(a)bawi

"chcenia i żądania"

świat jest podobno
bo tak naprawdę to tylko ludzkie wydmuszki
pustki zindywidualizowane,
które nie chcą niczego

z góry na dół
i odwrotnie
płynie śmierdzący potok
chcenia i żądań

za normalnością nikt nie goni
bo ani po co
ani nie wiadomo co to

a mały ktoś w środku
tego wielkiego i podobno wspaniałego
cierpi na zaćmę

nie wiadomo tylko
czy to z chęci
czy z roszczeniowości
czy może z (braku) wyboru

"trwa ta na na na"

martwota miernota ciasnota
w głowie się nie mieści
nawet kiedy się popieści

trwa ta na na na
głęboka i czarna
d...
ługo by gadać

ale szkoda rozsądku
i zdrowych myśli
i tych co odeszli
i tych co przyszli

szkoda jest poczyniona
i każdy kto nie skona
skłona wykona
i będzie chędożona d...

ługo by gadać
a tu trwa na na na

"w poświątecznych wypierdziuchach"

w poświątecznych wypierdziuchach
uśmiech zgasł od ucha do ucha
do rzeczywistości powrót
i znowu wszystko na odwrót

zamiast święcić imię Pańskie
zmagać muszę się z kagańcem
i jak każdy łańcuchowy
mówić nie to, co do głowy
mi przychadza

cóż poradzę, taka ...
karma
świąteczna była,
że się i ówdzie odłożyła
i leży
a ja nie
świąt już koniec a mi źle

i ten bełkot mi wypada
bo wypada co należy
kto zrozumie ten uwierzy
alleluja

"zwyczajnie, jak osioł"

żeby nie rymowanki
to z zaburzeniem całości
słowa montowane kłopotliwie
i znowu słowa i słowa i

i chciałoby się mądrze
i z sensem
chociaż wątpliwości

nieśmiało samemu sobie
bo może ktoś
będzie zainteresowany

a z tym takie myślenie
że nie umiem i nie wiem,
ale przecież we mnie coś jest...

i, że może inni to zobaczą
ale przecież mi nie zależy
i takie tam
wewnętrzny dialog

i w zasadzie filozoficznie
i o życiu
i jak osioł z filmu
albo zwyczajnie
jak osioł

"dlaczego..."

w prze-słowach nic się nie chowa
w "za bardzo" nie ma niczego ciekawego
abstrakcja odeszła do pojęciowego raju
nie ma dylematów
zostało tylko prozaiczne albo
Szekspir już nie pyta
Kirkegaard już się nie przechadza po swoim pokoju
a Fromm już wie
wszystko zostało zunifikowane
wyrównane
w dół
a na dnie siedzi człowiek
i cieszy się
chociaż nawet nie umie spytać
dlaczego...

"mniemanie o maniu"

mniemanie o maniu
podobnie jak nieobycie w temacie bycia
czyli dylemat od albości
albo od miecia, czy bycia
prowadzi do złości
bo w całości
to nie wiadomo
w jakiej sprawie
się krzyczy
ale przecież z krzykiem zaczyna się życie
i tak się to już potem wydziera,
a w zasadzie to my wydzieramy życiu
co się da
i w tym hałasie
się te nasze mniemania
mamią

"ot tak"

nie ma że boli
że nie ma że jest
świat się z nami
nie pier....li
czego więc człowieku chcesz
masz wolności i swobody
masz też Boga jeśli chcesz
masz boleści i wygody
bierzesz życie jakim jest
czemu więc człowieku głupi
tyle pustych pleciesz słów
czemu siedzisz tu na dupie
czemu płakać tylko chcesz
weź, skorzystaj
idź do przodu
świat się sam nie zbawi
zróbże kur..a coś baranie
choćby ot tak - dla zabawy

"rozmazan"

świat na zakręcie
wygląda dość zabawnie
wszystko jakieś takie zawirażowane
że aż rozmazan
się staję
i choć ustać bym chciał
to mnie pokłada

"chciałem"

chciałem radością trysnąć
i w optymizmu zalewie się tarzać,
ale jak zawsze mnie dopadł
dnia codziennego urok

nadziei powiewy coś słabną
a razem z nimi i ja
proza życia została
a zdycha poezyja

"rymowanki - żartowinki"

rymowanki - żartowinki
słowa, słówka, słóweczka
od rutyny to ucieczka
ciekną literki między palcami
w słowa ubrane dziwnymi myślami
może a nóż, a noże morzami
poezyja wykwitła między nami
filozoficznie - lirycznie
byle jak i nie jak byle
z przodu będzie, co zostało w tyle
i słów ilość pewna
wena - ta cholera zwiewna
raz jest tu, a zaraz tu jej nie ma
przydźwięk w wysłowieniu
może to coś zmienia
i bez sensu choć z mozołem
nogi z połamanym stołem
a suchą szedł Sasza
z chrząszcza brzmieniem w niby trzcinie
chwytaj moment
wszystko płynie

"wiosna"

Słoneczko,
ściereczką
powitał mnie dzień
oko otwarte
myślałem, że sen
to nadal jest
a tu jawa - ale pech
wiosna się zaczęła od kurzu i znoju
ledwie się człowiek obudził
a tu do boju
bo czysto ma być
a o śnie można tylko śnić :)

"że nie że tylko tak"

żeby nie było,
że tylko się na czarno śniło,
żeby jasnym się stało,
że czasem kolorowo się nadziało

że to nie tak, że tylko do tyłu
że się dzieją czasem takie, że miło
że nie tylko łzy i krew potem
że drę koty z kotem

żeby było, że jest
i, że będzie
i tu i tam
i wszędzie
i ha !

"na wydechu"

jak oddychać, kiedy tak głęboko w sobie
powietrze nie chce być blisko
gęstość przerasta możliwości
a oczekiwanie na oddech nie wystarcza

jak zaczerpnąć tchu
kiedy usta zaszyte
płuca zapomniały jak było
a nos zalany brudem

jak zrobić krok, kiedy nie znamy kierunku
dokąd iść kiedy nie wiadomo po co
czy biec dla sportu
czy jednak robić coś dla siebie

mieć, czy bywać
ważny frazes
niewysławialnej ludzkości
pozaintelektualne oczekiwania przepełniają

niedowartościowane emocje
udają, że są wartościami
schowane za słowami
duszą

pozostaje tylko mówić na wydechu

"życie"

mikropęknięcia na świadomości
połączenia tworzą się i umierają
życie?
nie jestem pewien
życie?
wybory, boleści
a na drugim biegunie
radości i śmiechy
życie?
a może pytanie jest niewłaściwe
żyje?
żyję?

"świat jaki jest nie każdy widzi"

chcenie spokoju burzą
uczciwość zapomnienia
problem się pojawia
kiedy nie chcesz się zmieniać

nie widzieć, nie słyszeć
wariactwa pierzyną się otulić
świat wkoło ewoluuje
a Ty donikąd płyniesz

trwasz, bo to już nie życie
do przodu po rondzie
skąd wiedzieć, gdzie mam skręcić,
skoro nie widać drogi....

idee umarły
pogrzeb był wspaniały
wydmuszki anamnezy
tylko nam pozostały

obok trumny
toczył się świat chmurny i durny
a szacowni zebrani
naszczali do urny...

"psychologia"

miało być pięknie i kolorowo
a jest dół
i śmierdzi trupem
nikogo nie zabiłem
sam sobie gniję na żywca

radosny uśmiech przyspawany do ryja
spłyną już w okolice pępka
ma się tam dobrze

ciekawe co na to psychologia?

"czasem dzieje się tak"

czasem jest tak, że wszystko wydaje się brudne
świat umorusany wcale się nie uśmiecha
i utytłani w nim ludzie
bardziej się szczerzą
chociaż nic to wspólnego nie ma ze szczerością

czasem jest tak, że na tym świecie nic nie jest dobre
a dobrzy ludzie nawet z nazwy takimi nie są

czasem jest tak, że uśmiech zupełnie nie przypomina szczęścia,
a wszystko co się wydawało
zaczyna realnie przerażać

czasem jest tak, że tylko milimetry dzielą
i wtedy dzieje się tak, że kiedy zamykasz oczy
to po burzy nie wychodzi Słońce

czasem dzieje się życie,

ale na szczęście
wszystko płynie

"odchodzenie"

drżąca ręka człowieka, który odchodzi
zagarnia resztkę czasu
z uśmiechem żegnany
przechodzi w pozawymiar

z oddali uśmiecha się nadal
chociaż bardziej szczery
i milknie
chociaż nigdy, nic nie powiedział

w niebiańskich objęciach
ukołysany zaczyna rżeć
dusi się śmiechem pokoleń
aż po płacz minionych chwil

w bełkotliwych wspomnieniach
traci oddech
i możność
i przestaje być po raz ostatni

„Ecce homo”

Tratwa na widnokręgu

zwodzi i nieco mami

chociaż pośrodku świata

na tratwie jesteśmy sami

Człowiek bydlęciem stadnym

lubi się gubić w tłumie

więc na samotnej tratwie

bydle żyć to nie umie

Chciałby ów człowiek razem

i jednocześnie osobno

by dzielić czasami siebie

by mieć ku temu sposobność.

Lecz kiedy co do czego

i dzielić się sobą wypada

to maska społecznika

zaraz mu z ryja odpada

I bydlę wyłazi znowu

na światło dnia słonecznego

i człowiek ma znowu szansę

zobaczyć siebie samego

I nie wie, czy ma się podobać

sobie, czy może innym

bo czemuż bydlę winić

że nie chce być niczym innym…

bąbelki foliowe

Z bąbelków folii wyciskam dech

Czy może przypadkiem ostatni to jest?

Czy każdy nacisk ból powoduje?

Czy bąbel foliowy cokolwiek czuje?

Pyk, pyk palec ciśnie,

co ma tonąć nie zawiśnie...

czy sens ma to, czy też nie

poległ bąbel, a ja nie!

Nie wiem, czy zrodził mądry się człek

co przez doświadczenie, a może przez wiek

powiedzieć by umiał, a może chciał

czy bożek foliowy zamysł w tym miał?

Czy sens jakiś w bąbelków wciskaniu,

a raczej w naciskom się poddawaniu?

Czy może kaprys to tylko taki

bez celu żadnego - ot tak, dla draki?

Trudno pogodzić się z sensu brakiem

nawet gdyś bąblem byle jakim.

Nie można zgodzić się co do tego

by utkwić w wyznaniu wszystko jednego.

A może jednak sens bezsensownym,

a każdy szukacz gołosłownym.

I sensu nie ma w świecie dostępnym,

bo świat ów zwyczajnie niepojętym.

Bąbelków wtedy ofiara zbiorowa

to jak sypialnia madejowa.

Każdego, co się nie mieści w normie

Z dołu lub z góry ostrze pierdolnie.

kot

Popatrzył na mnie kot

Przeciągnął się zuchwale

Moje ukryte chęci nie ciekawią go wcale

Siedzi na parapecie

Drwiąco się we mnie wgapia

Nie myśl nawet fajerze

Że mógłbyś mnie podrapać

Liże się całym sobą

Mlaska i trochę mruczy

A ja mam cichą nadzieję,

Że czegoś mnie nauczy

Że można wszystko olać

Spać w cieple

I bez wysiłku

Prowadzić cudowne życie

W czasie od i do posiłku

Że biegać wcale nie trzeba

Że można nie być miłym

Że do szczęśliwego życia

Wcale nie trzeba siły

Że dobrze wystarczy wyglądać

Czasem się połasić

A będą z ręki ci jadły

Te głupie człowiecze ku..y

„pytania kamienia”

1.

Radość kamienia jest smutna

bo trudno mu się podzielić

radość kamienia to kpina

bo kto się niby ośmieli?

2.

Kto się ośmieli zapytać

po co tak trwasz kamieniu?

z jakiego kamieniu powodu

niczego w sobie nie zmieniasz?

3.

Czy kamień odpowie uśmiechem

czy tylko ust skinieniem?

czy gestem coś odpowie

czy nadal będzie kamieniem?

4.

Czy mądrym kamienne trwanie

czy żartem nieudanym?

czy Bóg się dobrze bawi

patrząc na szary kamień?

5.

Czy sensu należy szukać

w trwaniu bez ruchu kamienia?

Czy może jednak

sens to coś, co się zmienia?

6.

Zapytaj przechodniu sam siebie

czy znasz sensu tchnienie

i lepiej odpowiedz dobrze

bo będziesz tylko kamieniem…

„Żart”

Dla żartu piszę słowa

że niby mądrość mam

a między nimi schowan

głupiutki, pusty dzban

Z pustego w próżne

na odwrót też

bo co to może znaczyć,

że coś naprawdę wiesz…

Tu i Salomon poległ

z pustego lejąc nic

z powagą miano głosić

a wyszedł prosty witz

Sophia wytęskniona

jak palec phileo sam

po jaką mi cholerę

ten głupi, pusty dzban

A może sensu nie ma

istnienia celu brak

napełniać i wylewać

ot dla kawału tak

Tam, gdzie mieszkał człowiek

            Na krawędzi mieszkają dzieci absurdu. Małe uśmiechnięte ludziki, które widzą wszystko po swojemu. Przykro się na nie patrzy, bo konwulsyjne drganie ich małych ciałek nie wróży niczego dobrego.

            Małe ludziki z krawędzi często się śmieją. Biegają na swoich pulchnych nóżkach, a na malutkich kolorowych deskach surfują po trzeciej i kolejnych falach. Różne przygody małych ludków spędzają sen z powiek ważnych ludzi, którzy tak niewiele się różnią.

            Wielcy, ważni ludzie też często się śmieją, ale w ich świecie, nawet bardziej, niż na krawędzi śmiech nie jest niczym zabawnym. Charakterystyczne dla obu światów jest to, że nic nie jest takim, jakim było, a może raczej nie jest takim, za jakie zwykło się to uważać. Dziwne światy równoległe pozwalają na wiele, ale kluczem do ich zrozumienia jest to, na co klucz ów pozwala. Twory z krawędzi, narzędzia ważnych ludzi wymknęły się spod kontroli. Zapanowały omamy. Wizje zapomnianych idei, które już nie oświetlają jaskini – cienie umarły.

            Może kluczem do tzw. sukcesu jest absurd, bo przecież chaos był na początku, a dopiero z niego zrodził się znany na krawędzi i wśród ważnych ludzi ład?

            Mało mamy bezosobowych form, co dziwne jest. Dziwne , bo bierność nas wyznacza. Znieczulica i jej podobne formy współistnienia, brak woli mocy i chęci. Zostały tylko przymusy, których nikt już nie stara się zrozumieć. Intelektualna Ikea powoduje, że tkwimy w pozorach hasła „zrób to sam”, ale przecież ktoś przed nami wiedział co z tego wyjdzie... Mamy i słowa. Dzieci absurdu lubią słowa, które na złość chyba ciałem przestawać się stały. Ważni ludzie, by nadal być ważnymi, ponazywali je nawet. To dopiero zabawna lektura. Zmaganie umysłu z materią, a przecież łyżka nie istnieje... Pewnie dlatego dzieci absurdu dużo mówią, bo słyszały coś jakby „mówię, więc jestem”, a cogito w grobie sum.

            Nic już nie jest takie, jakim było. Ważni ludzie sankcjonuj i legalizują świat na krawędzi, żeby dzieci absurdu mogły chcieć dokładnie tego, co muszą.

            Dzieci absurdu dużo się śmieją, szczególnie, że dwukropek z nawiasem nie wymaga zbytniego wysiłku, a poza tym... zawsze jest restart. No i anonimowości czar zapomnianym być nie może. Chociaż tu słowa zupełnie już nie są potrzebne, bo i tak nie wiadomo, kto je wypowiedział.

            Kiedyś dzieci absurdu zajmą miejsce ważnych ludzi i nastąpi to, na co zazwyczaj się czeka – zmiana, ten ożywczy podmuch, co nowe przynosi...

            Dawno temu uczono, że słowa mają określone znaczenie, że istnieje coś takiego jak wartość i tym podobne, obecnie bezużyteczne reminiscencje. Nie mam wiele lat, ale trochę pamiętam i jakoś mi się nieustannie wydaje, że „coś” jest nie tak. Kiedyś mówiono mi o świecie bez krawędzi, gdzie mieszkał człowiek. Człowiek ów żył, bo chciał. Nie miał wpływu na urodzenie i śmierć, ale wiedział o tym i uczciwie się do tego przyznawał. Nie musiał mówić – rozumiał i nie bał się. Nie myślał, co będzie po, ani, co było przed – żył. Dzieci absurdu rozmawiają czasem o nim, bo w zarządzie hodowli uznano, że trzeba.

            Wolność jest prostym narzędziem – wystarczy czegoś zabronić, albo kazać coś przeciwnego, a dziecko absurdu dotknie ten gorący czajnik.

„Oczekiwanie”

1.

Dany nam czas nie dany

bezmiarem płynie w dal

Oczekiwany finał

przez wieczność będzie trwał.

2.

A jeśli nie ma kresu

czekaniem na nic jest

czy przydać nam się może

niebieski anioł, czarny bies?

3.

A jeśli trwaniem tylko

beztroską pustych mórz

króciutkie pstryk palcami

co było nie jest już

4.

Odpusty wyprzedane

promocji prysnął czar

co nieodpokutowane

to szczery życia czar

5.

Gdzie kres oczekiwania

tam pointa czeka Cię

Nadzieja ukochana,

że coś tam jednak jest.

„Zbawienie Marioli”

1.

Mariola wyszła z cienia

pazury wbiła w noc

ze strachu na jej widok

zzieleniał czarny kot

2.

Przez noc podąża dziko

zębiska w blasku lśnią

cokolwiek jej podskoczy

to zanotuje zgon

3.

Mariola idzie dziarsko

osnuta krwawą mgłą

zlękniony, żółty księżyc

i pies wciśnięty w kąt

4.

Marsz nałożnicy upiorów

przez nocy koszmar rejs

sen czarny bogobojnych

którzy spotkają się z nią

5.

Dokąd zmierza Mariola

czeluści kochanka piekielnych?

Gdzie idzie owa Mariola

w poranek mglisty niedzielny?

6.

Tu podpowiedzią głos dzwonu

zapach porannej roraty

wizja boskiego zbawienia

dla każdej brudnej szmaty.

„Czarna Pani”

1.

Czarna Pani filuternym półgębkiem omamiła

spod plis spoziera koronka pończoch

niedbale przerzucona przez poręcz

niepełnosprawna kusicielka

2.

Jej głębia obietnicy otworem

przez który jak po drugiej stronie lustra

zbereźny chichot

nie odbija się echem.

3.

Ospale wyuzdana rozchyla

cieniutką tajemnicę stworzenia

anielski chór

zaciera pierzaste ręce

4.

Oczekujemy na widowisko,

które nie będzie nam dane

dopóki z pokorą

nie ugniemy kolan

5.

Czarna Pani gwarantem jest spełnienia,

o którym nauczają i piszą poeci

już biegnę, o Pani!

przy wtórze grubego łańcucha.

"co kocie"

biegnę

za zakrętem czai się uśmiech

który uciekł z krainy czarów

brutalnie szczery sierściuch

łzawi ze śmiechu

dokąd? - pyta

a ja nie umiem odpowiedzieć

wszystko wydawało się proste

póki nie padło pytanie

mruczy i patrzy

a ja nie wiem

przepełnia mnie pustka

która śmieje się razem z nim

boli? - pyta

to wiem - wiję się bezgłośnie

a pazurzasta łapa bliżej twarzy

boisz się?

w sumie nie, bo nic co ludzkie...

a kocie...?

a pier...l się!